Jung-won,
senin suçun değildi.
Senin yüzünden ölmedim.
Bu senin suçun değil. Senin hiç alakan yok.
Ayrıca...
...ben katil değilim.
Onu öldürmek için bir sebebim yoktu.
O yüzden...
...artık benden kaçma.
Seni özledim Hae-seong.
Her gün...
Geçen her bir gün...
...seni özlüyorum.
Jung-won'a sarıldığımda
kalbimin atışını duydum.
Kocaman bir saat gibi
küt küt atıyordu.
Bu sanki
dünyaya yeniden gelişimin sesiydi.
Jung-won, emin misin?
Sen yalnız yaşıyorsun.
Rahatsız hissedersen hemen gidebilirim.
Kalacak yerin bile yok.
Haydi ama. Geceyi geçirecek bir yer bulurum.
Benim yanımda kalmak, dışarıda kalmaktan iyidir.
Hey,
ama ben erkeğim, sen kızsın.
Aynı evde kalırsak... Yani...
Neler olabileceğini kim bilir?
Sen kanepede yat, ben odamda yatacağım.
Aklında başka bir şey mi vardı?
Tabii ki hayır. Ne dediğini bile anlamadım.
Her neyse.
Eskiden sapık olduğumu söylerdin.
Ama değilim, tamam mı?
Beş çocuğa bakabilmek için çok çalışmamız gerektiğini söylüyordum.
Sen ne sandın? Seni edepsiz.
Onu düşünüyordun, değil mi?
Düşünmüyordum, dedim. Kes şunu.
Bana güldün mü sen?
Ne? Gülmedim.
Bana "edepsiz aptal" dediğin günü düşünüyordun, değil mi?
Hayır, düşünmüyordum.
Evet, düşünüyordun.
Duş alacağın zaman bunu kullanırsın.
İşte bundan bahsediyorum.
Bana gülüyorsun.
Tanrım.
Bu eşofman altı nereden çıktı?
Jin-ju ile Gangwon'a gittiğimizde pazardan almıştım.
İnanmıyorum.
Yardım edeyim.
Jin-ju bunları doğum günü hediyem olarak vermişti.
Ben asla giymem, belki o giyer.
Televizyonu açalım mı?
Evet, tabii.
Televizyona ne olmuş?
Bozuk mu?
Versene.
Tuhaf, değil mi?
Bozulmuş olmalı.
Geç oldu. Banyo yapıp yatmalıyım. Yarın çalışmam gerek.
Bekle.
Bu, Seul'e gittiğimizde aldığımız
biranın kapağı değil mi?
Evet, o.
Sakladığını bilmiyordum.
Bir şekilde kalmış. Nasıl oldu bilemiyorum.
Evdeki çoğu şeyin nereden geldiğini bile bilmem.
Son sınıfta gittiğimiz gezide aldığım büyük kalem bile duruyor.
Bir de, bir sürü deniz kabuğu var mesela.
Sen bensiz git. Bisikletin zinciri boşalmış.
Önce onu tamir etmeliyim.
Hae-seong, bugün neler yapacaksın?
Herhâlde ders çalışırım. Sonuçta öğrenciyim.
Okulu ekip benimle Seul'e gelmek ister misin?
Bir şey demedim say.
Bakışından kafamı ütüleyeceğin belli.
Teklifimi geri aldım. İçeri giriyorum.
Jung-won.
Jung-won, bir şey oldu, değil mi?
Annemin yerini buldum.
Haydi, Seul'e gidiyoruz.
Jung-won, elinde tek bir adres varken
benimle Seul'e geldi.
Haydi, gidelim.
Haydi.
- Yola çıkma vakti! - Dikkatli ol. İşte böyle.
- Tamamdır. - Önüne bak.
Dikkatli ol. Acele etme.
- Aferin. - Dikkat et.
Aferin sana. Mutlu musun?
Mutlu oldun mu? Ne tatlı.
Pekâlâ, arabaya binelim. Haydi.
Evet, dikkatli ol.
Harika. Aferin sana.
- Canım, hay aksi! - Ne oldu?
Üst katta hazırladığım öğle yemeğini getirmeyi unuttum.
Ben gidip hemen alayım.
- Sonra da yola çıkmalıyız. - Biliyorum.
Jung-won.
Burada olduğumu nasıl bildin?
Mutlu görünüyorsun.
Sanırım ailecek pikniğe gidiyorsunuz.
Seni ararım.
Şimdi gitmen gerek.
Birbirimizi yedi yıldır görmüyoruz
ama sen gitmemi mi istiyorsun?
Beni arama. Seni bir daha görmeyeceğim.
Sadece, kendi kızın terk ettikten sonra
nasıl bir yaşam sürdüğünü merak etmiştim.
Belli ki kızını bırakan bir anne güzel bir hayat sürebiliyor.
Sanırım dünya böyle işliyor.
Bana önemli bir ders verdin.
Nerede kaldın?
Ji-won ve Ji-min'in tuvalete girmesi gerek.
Anladım.
O kim? Tanıyor muyum?
Hayır.
Sanırım arkadaşının evini arıyormuş.
Asansör geldi! Gidelim.
Haydi çocuklar.
Jung-won, çekilsene.
Hey! Ne yapıyorsun sen?
Jung-won.
Buraya gelin, serseriler!
Jung-won.
İyi misin?
Aman tanrım!
Durun orada!
Annemle görüştüğümde senin de yanımda olmanı istedim.
Böylece daha az incinirim diye düşündüm.
Beni anlıyorsun, değil mi?
Hayır.
Ne demek, hayır?
Anlamıyorum.
Bu yüzden aptalsın ya.
Senden zekiyim.
Acıyor mu?
CHUNGHO POLİS KARAKOLU
Tanrım.
Baksana.
Seni sırtımda mı taşısam?
Delirdin mi?
Ne fark eder?
Şurada dursana.
Hae-seong.
Bir şey isteyebilir miyim?
- Ne? - Acaba
bugün bir bira içebilir miyim?
Ne? Okul üniformasıyla alkol almak mı istiyorsun?
Tanrım, sana inanamıyorum.
Ne zaman bira içebileceğim?
- Bir tane içelim. - Asla olmaz.
Ya biri seni üniformayla alkol alırken görse?
Neden anlayış göstermiyorsun?
İçmek için şahane bir fırsat.
Öğrenciler de insandır.
Öğrenciler insan değildir.
Bunlar saçmalık.
Neden senden izin istiyorum ki?
Bekle.
Tanrım.
Otur.
KYUNGIL SÜPERMARKET
Affedersiniz.
Hanımefendi.
Polis geliyor.
Ne?
Jung-won.
Seni korkak aptal.
Bu ne?
Bir yüzük.
Elini ver.
Harika bir hayat sür
ve annenden intikam al.
Kanepede uyurken rahat edebildin mi?
Evet, rahattı.
İyi uyudun mu?
Evet, uyudum.
Hiç uyuyamadın, değil mi?
Tüm gece yatakta döndüğünü duydum.
Uyuyabildiysen, nasıl duydun?
Herhâlde ikimiz de uyuyamadık.
Bugün kardeşlerimle görüşeceğim.
Üzgünüm.
Epeydir onlarla iletişime geçemedim.
Sorun değil. Ben bugün görüşeceğim.
İş yerin ne kadar uzakta?
Otobüsle 30 dakika.
İşte. Çalıştığım restoranın adı yazıyor.
Tam bir yetişkin gibisin.
JUNG JUNG-WON
Çok güzelmiş.
Bir restoranda çalışmak keyifli mi?
Henüz sadece yardım ediyorum. Hep kolay olmuyor.
Ama yine de keyifli.
Seni mutfakta çalışırken görmek isterim.
Bir dahakine gelmelisin.
Otobüs geldi.
Görüşürüz.
Hoşça kal.
Birine, onu tekrar göreceğini bilerek
veda etmek güzel.
Yarın,
ondan sonraki gün ve ondan sonraki gün...
Umarım sabah güneşini, her gün görebilirim.
Bu, uzun süredir kurduğum bir rüya olabilir.
Ama bu rüya sona erene dek
denemeye devam etmeliyim.
Hae-cheol.
Dur! Benim işte, ağabeyin!
- Kimsin sen? - Hae-cheol!
- Koşma artık! - Aman tanrım! Bu bir hayalet olmalı!
Hae-cheol!
Aman tanrım!
Koşma artık!
- Tanrım... - Hae-cheol!
Ho-bang.
POLİS
Ho-bang, lütfen ona neler olduğunu açıkla.
Ne? Ho-bang.
Neler oluyor? Sinirleniyorum artık!
Tamam. O Hae-seong. Baksana, ta kendisi.
O senin ağabeyin.
Ben de polisim.
Sen gerçekten Hae-seong musun?
Evet, benim.
Tanrım, aklımı yitirecektim.
Hae-seong, şimdi işe dönmeliyim.
- Görüşürüz. - Hoşça kal.
Sonra görüşürüz Hae-cheol.
Hoşça kal.
Hae-cheol.
- Evet? - Patron dediğin adamları
buraya çağır.
Tanrım...
Bunu bize neden yapıyorsun? Lütfen bizi öldürme!
Lütfen, dur.
Hayır, lütfen.
Çok üzgünüm!
- Neler oluyor? - Özür dilerim!
Ne yapıyor orada?
Aman tanrım.
Çok özür dileriz, efendim.
Çok üzgünüz. Lütfen bizi öldürmeyin efendim.
Böyle diz çökmenize gerek yok.
Tamam.
Hayır efendim. Böyle oturmak çok rahat.
Bacağıma kramp girdi, efendim.
Bu sadece, iki gün önce
bana attığınız dayağın karşılığı.
Sorun var mı?
- Evet, iyiyiz. - Evet, iyiyiz.
Hae-cheol! Hae-cheol, gel.
Jung-won size olan borcunu ödeyecek.
Ama siz de onu tehdit veya rahatsız etmeyeceksiniz.
- Anlaşıldı mı? - Evet, elbette.
Ayrıca yasal faiz limitinden fazlasını istemeyin.
- Anlaşıldı mı? - Evet efendim.
Hae-cheol, bir de...
Hae-cheol, bunu onlara sen söyle.
Hae-seong.
Haydi, kendin söyle.
Hae-cheol iş yerinizle alakasını kesecek, istifa edecek.
Haberiniz olsun.
Bu dünyaya uygun olmadığını zaten biliyorduk.
Bundan sonra onu asla aramayın.
Anlaşıldı mı?
- Evet efendim! - Elbette!
Gidelim Hae-cheol.
Hae-cheol.
Çok üzgünüm.
Ölmeseydim,
şimdi yaşıtın arkadaşlarınla üniversitede olabilirdin.
Çok üzgünüm.
Peki...
...geleceğim için sorumluluk üstlenecek misin?
Sence
o pislik adamlar
hayatın, geleceğin için sorumluluk alacak mıydı?
Onlara ne yaptığını bilmiyorum
ama artık bu sektörde işim bitti.
Çete üyesi bile olamam.
Hayatını öyle mi sürdürmek istiyorsun?
Şimdi de
yapabileceğin başka bir şey buluruz.
Hayatım senin yüzünden böyle oldu.
Anlamıyor musun?
Öldüğünde daha altıncı sınıftaydım.
Anneleri arkadaşlarıma benimle oynamamalarını söyledi.
Herkesi öldürmek istiyordum.
Ben de kavga etmeye başladım.
Hae-cheol.
Hayatın artık değişecek.
Artık bir katilin kardeşi olarak yaşamak zorunda değilsin.
Ben katil değilim.
Ne dedin sen?
Benim Gyeon-cheol'un ölümüyle
hiçbir ilgim yok. Suç üstüme atıldı.
O zaman 13 yaşındaydım ama her şeyi anlıyordum.
Herkes senin yaptığına dair kesin kanıtlardan bahsediyordu.
Hae-cheol, bir düşün.
Ben tanığım.
Stüdyoya girdiğimde
Gyeong-cheol çoktan yerde yatıyor, kan kaybediyordu.
Ölü insanlar konuşamaz, bilirsin.
O yüzden tüm suçu bana yıktılar.
Ben suçlu değilim.
Peki, öyle diyelim.
Şimdi ne yapacaksın? Hayatım çoktan mahvoldu.
İnsanların sana inanacağını mı sanıyorsun?
Ben bile inanamıyorum.
İnsanlar seni zaten unuttu.
Bazıları seni tanımıyor bile. Neden kurcalamak istiyorsun?
Bir düşün. İnsanlar seni görünce ne diyecek?
Ortaya çıkabilir misin?
Bence çok yanlış düşünüyorsun.
O yüzden hiçbir şey yapma. Daha çok sorun yaratma.
Hae-cheol, nereye gidiyorsun?
Gel, bizimle yemek ye.
Haydi, gidelim.
SNT RESTORAN
Tanrım, Bay Cha şahane görünüyor.
Chi-su, ayakkabının içinde on kat keçe yoksa, fotoğraf çekilirken
Bay Cha'nın yanında durmamalısın.
Ama neden fotoğrafta sadece mutfak ekibi var?
Bizim hiç fotoğrafımız yok.
Sun-ji, mutfak ekibi daha karizmatik. Bunu biliyorsun.
- Tanrım. - Haydi oradan.
Jung-won, gelsene. Fotoğrafta çok iyi çıkmışsın.
İyi misin?
Evet. Affedersiniz şef.
Neler oluyor?
Dergide, restoranımız hakkında bir makale çıkmış.
Millet, kalkıp hazırlıklara başlayalım.
- Tamam şef. - İşleri halletmeliyiz.
- Bayan Jung. - Evet şef?
İşte.
Aslında epeydir size bir şey soracaktım.
Kâküllerini kendiniz mi kestiniz?
Evet. Neden sordunuz?
Sebebi yok. İlginç duruyorlar.
Anlayamadım?
Gidip hazırlıklara başlayın.
Peki şef.
Min-jun.
Seo-won.
Uzun zaman oldu.
Hem de nasıl! Keşke geleceğini haber verseydin.
Tanışmanı istediğim biri var.
Şef.
Deniz ürünleri geldi.
Üzgünüm. Meşgul olmalısın. Masada görüşürüz.
Pekâlâ
Makarna sosumuz bitti.
- Ekler misiniz? - Tabii.
Erkencisin.
Geç kaldım, evet. Acilde bir hastayla ilgilenmeliydim.
Sorun değil. Ben de yeni geldim.
Bak. İşte, Min-jun, sana anlattığım kişi.
Sizi sonra tanıştırırım.
Sahibi olduğu yerde yemek mi yapıyor?
Evet...
İşte!
ERİŞTELER
Al Hae-seong.
Hesabı kendi adımla açtım.
En düşük paketi satın aldım, kotasını aşma.
Polis memurları çok para kazanmıyor.
Teşekkürler Ho-bang. Borcumu ödeyeceğim.
Hiç sorun değil.
Versene.
Hae-cheol, numaranı yazsana.
İyi, kaydedildi.
Tüm arkadaşlarımızın numaralarını kaydettim. Sonra kontrol edersin.
Çok teşekkürler.
Harika duruyor. Zaten burası meşhur.
GONG-JU
Merhaba, Gong-ju.
Yemek yiyorum.
"Gong-ju" mu?
Herhâlde kız arkadaşı.
"Kız arkadaşı" mı?
Kız arkadaş edinebileceği yaşı çoktan geçti.
Ama "Gong-ju" nasıl bir takma ad? Çok ucuz duruyor.
Kız arkadaşın mı?
Seni ilgilendirmez.
Pekala.
Hae-cheol, Yeong-jun, Yeong-in ve Su-ji'ninkileri de kaydet.
Numaraları yok ki.
Yok mu?
Neden?
Bilmiyorum.
Hae-cheol.
Yemek yiyin. Önce yiyin, sonra konuşursunuz.
Sizin yüzünüzden yiyemiyorum.
Erkek ve kız kardeşinin numarası sende nasıl olmaz?
Söyle. Kardeşlerinin numarası sende nasıl olmaz?
Konuşmuyoruz.
Birbirimize yabancı gibiyiz. Neden numaraları olsun ki?
Yeong-jun tıp fakültesine girince bağı kopardı.
Yeong-in iki sene boyunca bizimle konuşmadı
ve mezun olup para kazanmaya Seul'e gitti.
Su-ji yedi yaşına girdiğinde yetimhaneye gitti.
Nasıl mutlu bir aile olarak kalabilirdik?
Yeong-jun, arsız velet.
Tıp fakültesine girip iletişimi mi kesti?
Bunu kardeşlerine nasıl yapabilir?
Yeong-jun'u nerede bulabilirim?
Bilmiyor musun?
Ben Seong Yeong-jun. Memnun oldum.
Merhaba, ben de memnun oldum. Adım Cha Min-jun.
Seo-won'a Korece, İngilizce ve Matematik dersi verirdim.
Min-jun, Yeong-jun hastanemizde doktor.
Bir dakika.
Sanırım isminde "Jun" olan erkeklere zaafım var.
Yemeğini beğendin mi?
Evet. Sayenizde, keyifle yedim.
İlk başta, öğretmenin yaptığı yemeğin leziz olacağından şüphe etti.
Sonunda parmaklarını yalıyordu.
Evet, efendim.
Affedersiniz. Birini aramam gerek.
Tabii.
Epeydir görüşemedik, Jung-won.
Öyle oldu, Yeong-jun.
Diğerlerinin yanında selam vermediğim için üzgünüm.
Üzülme.
Ne zamandır burada çalışıyorsun?
İki yıl kadar oldu.
Pekâlâ. Yanımdaki kız, nişanlım.
Öyle mi?
Tebrikler.
Ama henüz düğün tarihi belirlemedik.
Teasan Hastanesinde çalışıyorum.
Öyle mi?
Büyük bir hastanede çalışıyorsun.
Kız, hastane sahibinin kızı.
Ah...
Anladım.
İnsanlar...
...kardeşim yok sanıyor.
Şefinle konuşurken, benden bahsetmen gerekebilir.
Sadece durumu
bozmamanı istiyorum.
Sana güvenebilirim, değil mi?
İstediğin buysa, öyle yap.
Umurumda değil.
Teşekkürler, Jung-won.
Şimdi gidiyorum
Yeong-jun.
Ben umursamıyorum,
ama kardeşlerin öğrenirse duyguları incinebilir.
Hae-seong bunu öğrendiğinde çok kızacak.
Jung-won.
Umarım daha önce söylediğim şey konusunda sana güvenebilirim.
Ve
geçmişte yaşama.
Bugünü yaşa.
Yakında
Hae-seong ile tanışacaksın.
AMELİYAT BÖLÜMÜ
Arasaydınız yukarı çıkardım efendim.
Ofisine benimle gelmesini annemden ben istedim.
Anne, Yeong-jun'u sevmiyorsun, değil mi?
Hastanede ona Doktor Seong diye hitap et.
O zaman sana da direktör diye hitap etmeliyim.
Direktör.
Böyle davranacaksan buralarda dolaşmasan iyi olur.
Doktor.
Efendim?
Bir öğrenci sizinle tanışmak istiyor.
- Öğrenci mi? - Lise öğrencisine benziyor.
Tanıştığınızı, isminin Seong Hae-seong olduğunu söyledi.
Kim? İsmi neymiş?
Seong Hae-seong. İsmi Seong Hae-seong.
- Bırakın. Beni tanıyor. - Oraya giremezsiniz.
Yeong-jun, benim. Ağabeyin.
Onu tanıyor musun?
Hayır.
Tanımıyorum.
Biraz garip görünüyor. Geri gönderin.
Peki efendim.
- Çık dışarı. - Memnun olmayan bir hasta mı?
Böyle yapmasına sebep olacak ne yaptın?
Üzgünüm.
- Gitmeniz gerek. - Yeong-jun, bırak açıklayayım.
Neden konuşmuyoruz?
Güvenliği arayın, onu çıkarsın.
- Burada duramazsın. - Lütfen beni bırakın.
Ne yapıyorsun? Hemen güvenliği ara!
- Peki. - Lütfen bırakın.
Yeong-jun, benim. Jung-won ile de görüştüm.
Hae-cheol ve Ho-bang ile de.
Yeong-jun, gerçekten benim.
Büyükannenin Çin mantılarını sevmeyen tek kişiydin.
Benim, ağabeyin.
Yeong-jun, lütfen konuşalım.
Size bırakın dedim!
Yere yat!
Yeong-jun.
Benim, Hae-seong. Ben senin ağabeyinim.
Yeong-jun.
Yakın zamanda döndün, değil mi?
Ne zaman döndün?
Haydi! Yeong-jun!
Yeong-jun!
O çocuk niye gelmiş?
TAESAN TIP MERKEZİ
Şimdi beni dinle.
Güçlerini ulu orta kullanma.
Bayım, siz kimsiniz?
İnsanların dikkatini çekecek hiçbir şey yapma diyorum.
Yaparsan, hepimizi riske atarsın.
Seni açıkça uyardım.
Kardeşlerim...
SHIN HO-BANG
Açmıyor.
Açacak.
Bana dik dik bakmayı kes.
SHIN HO-BANG
Ho-bang.
Hae-seong! Tanrım!
Hae-seong!
Ho-bang.
Söyle Hae-seong!
Alo?
Çok tuhaftı.
Şaka mı yapıyorsun? Sana bir ders vereyim.
Ben konuşayım. Haydi.
Çok tuhaf. Telefon neden birden bozuldu ki?
Hey! Ne hakla bana böyle şaka yaparsın?
Hem de vefat etmiş arkadaşın hakkında.
Çok ayıp.
Evet.
Biriyle buluşmaya mı geldin?
Korkmayın.
Ah,
evet.
Jung-won'u görmeye geldim. Burada çalışıyor.
- Bayan Jung? - Evet.
Pekâlâ.
Hae-seong!
Jung-won!
Bay Cha, henüz eve gitmemişsiniz.
Eve gitmek üzereydim.
- O kim? - Ben...
Kuzenim.
Kuzeniniz mi?
Ben Cha Min-jun. Çok memnun oldum.
Merhaba, ben Seong Hae-seong.
Merhaba Seong Hae-seong.
Umarım yine görüşürüz.
Bayan Jung, yarın görüşmek üzere.
İyi geceler.
Seni burada gördüğüme şaşırdım. Geleceğini söylememiştin.
Jung-won,
bir şeyler içelim mi?
Ne? İçki mi?
Ne olmuş?
Yoksa liseli olduğumu mu düşünüyorsun?
Genç olduğum için içemez miyim?
Öyle demedim.
Neden birden içmek istedin?
Bugün içmezsem, ne zaman içeceğim?
Ne oldu? Fikir mi değiştirdin?
İçmeyecek misin?
Jung-won.
Bana içki alır mısın?
Korktun mu?
Hayır, korkmadım.
Peki. Ben alırım.
Bu seferlik ben alayım.
Tamam. Bu sefer senin sıran.
Peki.
Merhaba.
Selam.
Şimdi sana, soju ile bira kokteyli göstereceğim.
Bu içki için altın oran
sekize ikidir.
Sekize iki mi? Sadece soju ve bira mı?
Evet. Mürekkep balığı sevmiyordun değil mi?
Unutmamışsın.
Elbette unutmadım.
- Gidip bunu değiştireyim. - Peki.
Soju ve bira mı?
Soju nereye gitti?
Birayla karıştırıp içtim.
Sekize iki. Altın oran.
İnanmıyorum. Yanlış yapmışsın.
Bundan sekiz, bundan iki.
İnanamıyorum. İyi misin?
İyiyim.
Sarhoşluk abartılıyor.
Hey.
İkinci turu nerede içelim?
Haydi, ikinci turu içmeliyiz.
Tabii! İkinci tur falan yok.
Sarhoşsun. Eve gidelim.
Tamamen ayığım.
Hiç de sarhoş değilim.
Zihnim, okyanus kadar berrak.
Peki. Haydi eve gidelim.
Bana bir baksana. Sarhoş değilim.
İşte bir sokak lambası.
Bu da bir ev.
Tabii.
İşte bir ağaç. Haksız mıyım?
Peki, anladım.
Şimdi, sessiz ol ve beni eve kadar takip et.
Sessiz ol.
İşte, Jung Jung-won.
O bir erkek, o da bir kadın.
Senin sorunun ne?
- Bir erkek. - Üzgünüm.
Özür dilerim. Kendinde değil.
Üzgünüm.
O bir anne.
İşte bir bebek.
- Merhaba, bebek. - Özür dilerim.
Çok kibardır!
Özür dilerim.
- Hey! - O ise...
Sakın yaşlı bir adam deme.
Hayır.
Kel bir adam.
Çok özür dilerim.
Bana "kel" mi dedin?
Seni serseri.
Hae-seong,
inanılmaz birisin.
Sarhoş hâlin, en beteriymiş.
Nasıl öyle terbiyesizce davranabildin?
Tuhaf birisin, gerçekten.
Jung-won.
Bugün Hae-cheol
ve Yeong-jun'u gördüm.
Öyle mi?
Seni gördüklerinde ne dediler?
Hae-cheol
bana çok sinirlendi, hayatını mahvettiğimi söyledi.
Yeong-jun ise,
beni tanımadığını söyledi.
Ben...
...dünyaya, istediğim için geri gelmedim.
Neden geldiğimi bile bilmiyorum.
Kimse beni hoş karşılamıyor.
Neden döndüğüm hakkında en ufak fikrim yok.
Ben
kardeşlerinin hayatını mahvedip gitmiş biriyim.
Kardeşlerim beni görmek bile istemiyor.
Bana minnettar bile değiller.
Böyle davranacaklarını bilseydim, okula devam ederken
çok daha fazla eğlenirdim.
Jung-won,
kardeşlerime bakmanın
benim görevim olduğunu düşünmüştüm.
Ancak kardeşlerim iyi bir hayat sürerse
benim de hayatım güzel olur diye düşündüm.
Yani, bu benim fikrimdi.
Ama bunu yapmak zorunda değildim.
Böyle olacağını bilseydim, zaten yapmazdım.
Jung-won.
Nasıl...
Nasıl oldu da sonum böyle oldu?
Sadece kardeşlerimle mutlu olmak istemiştim.
Hae-seong.
Çok üzgünüm.
Ne yapmam gerek?
Yarın, sınıfı temizleme sırası bende.
Erkenden okula gitmeliyim.
SHIN HO-BANG
Efendim?
Merhaba Ho-bang, ben Jung-won.
Jung-won mu? Telefonu neden sen açtın?
Çünkü ben içmedim.
- Hae-seong yanında mı? - Şunu söylemem şart...
Anladım.
- Çok tatlısın. - Tamam.
- Seni sonra ararım. - Öyle mi?
- Çok utandım. - Memnun oldum.
- Evet.
Bu arada, soyadın nereden geliyor?
Nereden mi?
Vatandaşlığımı mı sordun?
- Ben Koreliyim. - Tanrım, aslen yani.
Hayır, soyadını merak etmiştim.
Yani, nerenin vatandaşı olduğumu mu?
Kore.
İnternetten bakayım.
Jin-ju.
Sana, soyadının kökenini soruyor.
Namyang Hong ailesinden gelir. Haydi gidelim.
Ne yapıyorsun?
Ne yaptığını sanıyorsun?
Onu buradan götüreceğim.
İzninle.
Burada ne yapıyorsun? Git buradan.
- N'apıyorsun? - Hae-seong'u görmeye gidelim.
- Dur. - Delirdin mi?
Sorun nedir?
Ölmüş birini ziyarete nasıl gideceğiz? Beni delirtiyorsun.
Boş ver onu.
Affedersin.
Sanırım bu durumda... Hey.
Bırak beni. Kusura bakma lütfen.
Demek doğruymuş.
Dinleyin.
Başka hiçbir şey düşünmeyin.
Sadece, onun çocukluk arkadaşımız Hae-seong olduğunu bilin.
Hae-seong, beni hatırlıyor musun?
Elbette, Mun-sik.
Tae-hun.
Jin-ju.
Hae-seong.
Hae-seong, seni çok özledim.
Hae-seong.
Çok üzüldük.
Çünkü öyle bir şeyi asla yapmayacağını biliyorduk.
Sana inandık.
Seni çok özledik.
Seni görmek güzel, Hae-seong.
Jin-ju.
Tae-hun, nasılsın?
Özür dilerim. Çok iyiyim.
Ya sen, Mun-sik? Her şey yolunda mı?
Evet.
Seni özledim. Burada olman harika Hae-seong.
Beni özlediğinizi duyduğum için
minnettarım, arkadaşlar.
Sınıf başkanı.
Çok yakışıklı olmuşsun.
Tanrım.
Geri kalanımız ne o zaman?
Yakışıklı değilsiniz diyor.
Anladım.
Bakın. Saat biraz geç oldu.
Aç değil misiniz?
Makarna yapayım mı?
Makarna mı? Harika olur.
Birden acıktım. Ya siz?
Ben su kaynatayım.
Kaç kişiyiz?
Jung-won, herkese yetecek kadar makarna var mı?
Jung-won, çok kişiyiz. Başka malzeme gerekiyor mu?
Gidip ne gerekiyorsa alırız.
Makarna var. Ama aşağıdaki marketten
soğan, pastırma ve süt alırsanız çok sevinirim.
Bir de birkaç bira.
- Peki. - Jung-won.
Evde tamir edilecek bir şey var mı?
İş yapmayı kes de gidip malzemeleri al.
Gyeong-cheol'u stüdyoda, kanlar içinde gördükten sonra
bisikletime atlayıp hemen okul bahçesine çıktım.
Bisikletinle dışarı çıktın.
Neden?
Böylece ambulansı arayıp yardım isteyebilirdim.
O zaman sanırım
etrafı göremiyordun, zira bisikletinde ışık yok.
Stüdyoda düşürmüştüm.
Okul bahçesine bisikletle çıkarken
bir araba
bana çarptı.
Tam şurada.
Hepsi bu.
Hae-seong.
Sana çarpan arabayı hatırlıyor musun?
Elbette.
Araba, Tae-hun'un babasınındı.
Ne? Tae-hun'un babası mı?
Evet. Chungho Vakfının yönetim kurulu başkanı.
Bunun yanı sıra, Chungho Alışveriş Merkezi'nin yöneticisi.
- Peki ne oldu? - Yönetici
sana çarpan araçta değildi. Şoför ise
cinayetten hapse girdi.
Evet, ona ben çarptım.
Tae-hun başına gelen kazadan sonra çok acı çekti.
Onu öyle
acı çekerken görmek
bizim için
çok zordu.
Anladım.
Tae-hun'un hatası değildi.
Evet. Değildi.
Başka bir şey hatırlıyor musun?
Bisikletle giderken başka birini gördün mü?
Hayır, başka kimseyi görmedim.
Demek buradasın, Hae-cheol.
Eğer suçlu başkası çıkarsa,
o çocuğu öldüreceğim.
Kaza günü doğum günündü, yani doğum günün için ailenin
sana sürpriz bir parti hazırladığını bilmiyordun.
- Öyle mi? - Evet.
Ama Hae-seong gelmek üzereyken, daha tam hazır değildik.
Jung-won da zaman kazanmak için onu stüdyoya gönderdi.
Maalesef
kaza da burada oldu.
Büyükannem ve Yeong-in hemen hastaneye koştu.
Jung-won da karakoldaydı.
Çok korkmuştum, ben de Su-ji ile evde bekliyordum.
Peki ya Yeong-jun?
O sırada evde değildi.
Bir dakika.
Polis raporuna göre dördünüz de evdeymişsiniz.
Bu doğru değil. Yeong-jun o gün eve geç geldi.
Nasıl yani?
Jung-won'un polise soruşturma için verdiği ifadeye göre
Yeong-jun dâhil, kardeşlerin dördü de evdeymiş.
Hae-cheol.
Belki de olanları hatırlamak için çok küçüktün.
Belki de.
Herhâlde öyle. Net hatırlayamıyor olmalı.
Tanrım, neden arka kapı kırık?
Ne yapacağım ben?
Tanrım! Bu beni deli ediyor.
Aman tanrım.
Gerçekten, inanamıyorum.
Jung-won.
Ben geldim, annen.
Uzun zaman oldu, değil mi?
Çok büyümüşsün.
Fotoğrafını dergide görünce geldim.
Ben de seni arıyordum
ama nerede olduğun hakkında en ufak fikrim yoktu.
Dergide o fotoğrafı görünce seni hemen tanıdım.
Lütfen gider misin?
Jung-won, özür dilerim.
Küçük bir kıza, sana,
öyle acımasız davranılmamalıydı.
Hep seninle görüşmek, senden özür dilemek istedim.
Bunları duymak istemiyorum. Lütfen, git.
Şimdi senin kızın olmamı mı bekliyorsun?
Unuttun herhâlde.
Kim olduğumu bilmediğini söylemiştin.
Bunu, her gün hatırlıyorum.
Peki,
direkt konuya gireyim.
Geldim
çünkü sana yardım etmek istiyorum.
Yardım mı?
Zor zamanlar geçirdiğini biliyorum.
Paraya ihtiyacın olduğunu da.
Çok komiksin.
Bana para mı veriyorsun?
Ne kadarın var?
Benden çok mu paran var?
Benim daha çok param vardır.
Bu bina, bu restoran, hepsi bana ait.
Yakında da Bay Cha ile evleniyorum.
Bu tuhaf işi bunun için yaptığımı mı sandın?
Yönetici olabilmek için
en alttan başlamak gerektiğini bilmiyor musun?
Paraya ihtiyacım yok.
Senden zenginim.
Hep bir gün senden
intikam alacağımı düşünerek yaşadım.
Yalan söyleyip, iki yüzlü davranmana gerek yok.
İşte. Bunu al.
Demek buradasınız. Sizi arıyordum.
Bu kim?
Ben Jung-won'un annesiyim.
Memnun oldum. Adım Cha Min-jun.
Durun. Açıklayayım.
Jung-won ile yakında evleniyoruz.
Sizinle tanıştığıma da sevindim.
Bay Cha, Bakan Kim geldi.
Lütfen biraz beklemesini söyle.
Tabii.
Yemekte konuşalım mı?
Çok üzgünüm.
Restoranımız bugün tamamen dolu. Uygun masa yok.
Anlayamadım?
Bir daha gelmeden önce rezervasyon yapın.
Yemeğin lezzetini garanti ederim.
Jung-won, mutfak çok karışmış. Haydi, gidelim.
Ne yapıyorsunuz Bayan Jung? Tavayı değiştirmelisiniz.
Tamam şef.
Jung-won'un polise soruşturma için verdiği ifadeye göre
Yeong-jun dâhil, kardeşlerin dördü de evdeymiş.
JUNG JUNG-WON
Yine bozuldu.
Bayan Jung, çıktınız sanmıştım.
Bay Cha, bugün için özür dilerim.
Yani, sizi kullandım. Evleneceğimizi
ve restoranın sahibi olduğumu söyledim.
Yani, hepsi çok saçma şeylerdi.
Size teşekkür etmek istiyorum.
Yalanlarımı yüzüme vurmadınız.
Neden öyle yersiz şeyler söylediğimi hiç bilmiyorum.
Çok şaşırmışsınızdır.
Yani, düşünmeden konuşurken ağzımdan kaçıverdi.
Çok utanıyorum.
Merak etmeyin, anlıyorum.
Ben küçükken, annem beni...
Sorun yok.
Anlatmak zorunda değilsiniz.
Benim de ailem hakkında, bilinmesini istemediğim şeyler vardır.
Gerçekten anlıyorum.
Küçüklüğümden beri, anneme
bana yaptıklarına cevap olarak,
şahane bir hayat yaşadığımı
göstermek istemiştim.
Bugünkü yardımların için
çok teşekkürler.
SNT İTALYAN RESTORANI
Alt yazı çevirmeni: Gizem İncegül